Om 17 uur stipt stond ik op het punt van afspraak. Moederziel alleen. Tegen half zes dagen de eerste leiders op. We gaan plastieken tuinstoelen halen. Ik wou ze gezellig in een kring zetten. Een leidster wijst me terecht: ‘vierkant formatie’. En ver genoeg van de drie stoelen voor de chefs. Ondertussen wordt het donker. Om zes uur valt hier de nacht. Er is geen stroom.De hoofdleider – ‘stipt, ik herhaal stipt’ – is er gewoon niet. Degene die de vergadering had voorbereid - ‘de chef de service’ – trouwens ook niet. Uiteindelijk begint zuster Isabelle (aalmoezenier) de vergadering met een gebed. Met haar zaklamp schijnt ze op de evangelielezing van de volgende zondag. Jezus vertelt over twee broers. Hun vader vraagt hen te gaan werken. De eerste zegt ‘Ja’ en doet het niet. De tweede zegt ‘Nee’ en gaat uiteindelijk toch. Lijkt me nogal toepasselijk. Er volgt een vrij vlotte uitwisseling, maar geen enkele leider herkent zichzelf in het verhaal. De zuster besluit: ‘het is zeer belangrijk dat de kinderen gehoorzamen want voor hen zijn hun ouders de vertegenwoordigers van God op aarde’. Tot zover de voorbereiding van de zondagsactiviteit.
Het is ondertussen kwart voor zeven. Volgende agendapunt: samenstelling van de nieuwe leidingsploeg. Normaal gaat dat met een verkiezing, maar in een opstartende groep worden ze door de aalmoezenier aangewezen. Namen worden voorgelezen. Ik word tweede adjudant voor de jongens Youpies (10 tot 12 jaar). Er volgt een opstootje. In het Lingala – als iets echt belangrijk is, schakelen deKinois altijd over op hun moedertaal. Iemand maakt bezwaar tegen het feit dat een zekere Junior opnieuw chef de service wordt. ‘Die is toch niet bekwaam!’
De zuster legt uit dat iedereen gebreken heeft, maar dat Kiro erin bestaat dat we elkaar aanmoedigen om te groeien in plaats van af te breken. Bovendien is er zoiets als de ‘grâce d’état’ (‘de genade van de positie’): iemand die een bepaalde verantwoordelijkheid krijgt, groeit daardoor boven zichzelf uit. Op zich wel goed argument, maar in een land waar zoveel chefs duidelijk onbekwaam zijn en toch keer op keer op hun stoel blijven zitten…
Om zeven uur zijn we stilaan voltallig. Ter besluit nog een goede raad. Na de eerste activiteit hadden de leiders al lachend tegen zuster Isabelle gezegd: ‘Man, onze kinderen waren afgepeigerd!’ Ze benadrukt dat Kiro niet te schools mag zijn. ‘Blijf uit de klas. Maak ze enthousiast.’ Kiro-leider word je niet in één dag.
